zaterdag 31 december 2016

Plasmatics

Squirm (New Hope for the Wretched – 1980)

Aan het einde van de jaren zeventig was het binnen de punk-scene in New York de gewoonte om het publiek zoveel mogelijk te shockeren. Absoluut heer en meester hierin waren de Plasmatics. In de gehele popgeschiedenis is er niet één andere band geweest die zo’n extreme, controversiële en obscene shows wist te geven als The Plasmatics.

De Plasmatics werden opgericht in 1977 door zangeres Wendy O. Williams en manager Rod Swenson, een artiest gespecialiseerd in neo-dadaistische kunst.
Zij ontmoetten elkaar op het moment dat Williams auditie deed voor Captain Kink's Sex Fantasy Theater, een experimenteel theater voor volwassenen (Ik hoef hier denk ik geen tekeningetje bij te maken om dit te verduidelijken…)
Swenson was erg onder de indruk van de onverschrokken podiumpresentatie van haar en besloot een punkband op te richten met leadgitarist Richie Stotts, 2e gitarist Wes Beech, bassist Chosei Funahara, drummer Stu Deutsch als middelpunt Wendy O. Williams.
Het live debuut van de band was in 1978 bij de befaamde club ‘CBGB’ (een afkorting van Country, BlueGrass, Blues), de club waar bands als Ramones, Talking Heads, the Police, Blondie en nog vele anderen bekend zijn geworden. Dankzij hun nogal destructieve act waren de Plasmatics binnen no-time het gesprek van de dag en groeide hun populariteit razendsnel. Al snel speelden ze vier avonden achter elkaar met twee uitverkochte shows per avond en werden ook opgemerkt door de grote zalen. Op 16 november 1979 stonden ze in een uitverkocht Palladium in New York en was daarmee de eerste band zonder platenlabel waar de volle ticketprijs voor gevraagd werd, maar ook de eerste band die een auto opblies op het podium van deze zaal…

Vanwege de reputatie die de band al snel had opgebouwd viel het niet mee om een platenmaatschappij die hun debuutalbum wilde uitbrengen. Het Britse Stiff Records was wel geïnteresseerd, een aantal afgevaardigden vlogen naar New York om een optreden bij te wonen om te kijken of het allemaal wel waar was wat ze gehoord hadden over de shows. Uiteindelijk werd er in maart 1980 een platencontract getekend en de opnames voor het debuutalbum “New Hope for the Wretched” werden gestart.
Voor de promotie van het album werd er ook een show gepland in Londen, in de Hammersmith Odeon. Dit optreden werd op het allerlaatste moment gecancelled (het publiek stond voor de deur te wachten om naar binnen te mogen) nadat inspecteurs van de brandweer hadden besloten dat de show niet aan de veiligheidseisen voldeed.


In eigen land werd de promotietour gestart in New York op Pier 62. Hiervoor werd alles uit de kast getrokken, Wendy reed met een Cadillac het podium op en bracht deze precies op het moment dat ze hieruit sprong tot ontploffing. Voor deze show was het extreem moeilijk geweest om de juiste vergunningen te krijgen, er mochten ook maar maximaal 6.000 man publiek bij zijn. Uiteindelijk kwamen er minstens 10.000 man op af, zelfs op de daken van gebouwen stonden toeschouwers.

Al deze zeer extreme shows hadden helaas ook een keerzijde. De Plasmatics werden steeds vaker geweerd uit steden vanwege obsceniteiten voor de ogen van het publiek. Wendy werd meerdere malen gearresteerd en mishandeld door de politie. Dit resulteerde zich in een moeizaam vervolg op het debuutalbum.
In het totaal hebben de Plasmatics zes albums gemaakt die met elke release steeds meer de richting van heavy metal uitgingen met als hoogtepunt Coud d’Etat. Na dit album werd door contractproblemen besloten dat Wendy als solo-artiest verder zou gaan.

Het  filmfragment wat hier te zien is , is een deel van het optreden op Pier 62. Een van de nummers die hier te horen is Squirm, een nummer wat de b-kant van de single Monkey Suit is. Het complete album is bij Spotify te horen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten