maandag 28 maart 2016

The Clash

London Calling (Live at Shea Stadium – 2008)

Als ik een lijstje zou maken met mijn beste live-albums, zal er in deze top drie zeker het album “Live at Shea Stadium” van The Clash staan.
Op zich ben ik niet zo’n grote fan van The Clash, maar deze plaat klinkt zo ontzettend live, dat je je bij elke draaibeurt in het Shea Stadium in New York waant. De leden van deze  Britse punkrockband spelen als een stel jonge honden die voor het eerst voor een groot publiek spelen.

Dat van dat grote publiek klopt overigens wel, ongeveer de helft van het aanwezige publiek kwam voor The Clash, die daar in het voorprogramma tijdens de reünietour van The Who speelden. Van de meningsverschillen (…) die zich tussen Mick Jones en Joe Strummer speelden was overigens niets te merken, echter, niet lang daarna zou de band ontbonden worden vanwege o.a. overmatig drugsgebruik.

Echt 100% punkmuziek is hier allang niet meer te horen. The Clash heeft in de loop der jaren bewezen veel meer te zijn dan een standaard punkbandje. Op de studioalbums is funk, hip-hop/rap en reggae te horen, op het live-album is het puur rock ‘n’ roll wat de klok slaat. Zelfs Rock the Casbah is, na ontdaan van alle hinderlijke bliebjes, piepjes en andere hinderlijke Atari-achtige geluiden, een fantastisch gitaarrocknummer geworden. Eigenlijk is hier The Clash te horen in zijn beste periode.
Maar eerlijk is eerlijk, de wat oudere punkrocknummers zijn toch de nummers die het album de juiste sfeer geven.  Klassiekers als London Calling, Police on my Back en Tommy Gun bepalen al meteen welke richting het uitgaat. Wat zou ik graag dit optreden hebben bijgewoond!


Een van de redenen waarom ik dit zo’n geweldig live-album vind is dat het geen verzameling nummers is van diverse optredens zoals zo vaak bij live registraties. Ook heeft dit album een fatsoenlijke geluidskwaliteit. Dus geen “Live & Dangerous” achtige opname. Mooi album hoor, maar wat een belabberde geluidskwaliteit. En ook geen overdubs achteraf in de studio. Denk bijvoorbeeld maar aan “Unleashed in the East” van Judas Priest. Je denkt te maken te hebben met live opnames, maar dit album is grotendeels nagespeeld in de studio.

Nee, “Live at Shea Stadium” is een livealbum zoals ze horen te zijn. Gewoon een goede live-registratie en in een keer opgenomen.
Hier is het nummer London Calling te horen. Het complete album is bij Spotify te beluisteren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten