zondag 13 december 2015

Astra

The Weirding (The Weirding – 2009)

Een aantal jaren geleden, toen ik nog in Eindhoven werkte, kwam ik bijna dagelijks bij de diverse platenzaken die er toen nog in het centrum zaten. Een daarvan verkocht voornamelijk tweedehands, maar ook nieuwe cd’s en lp’s. Toen ik weer eens een keer daar naar binnen liep werd er een cd opgezet van een band waar ik nog nooit van gehoord had. Maar wat wel vaker voorkwam als ik daar was, de muziek beviel me wel. Nou kwam ik daar wel vaker, ze kenden daar ondertussen mijn smaak wel.

Deze cd bleek de debuut cd van band Astra te zijn,
een symfonische rockband uit San Diego. Het opvallendst aan deze cd was dat het klonk alsof dit een jaren zeventig plaat was. Duidelijk te herkennen zijn de invloeden van Pink Floyd, King Crimson, Van Der Graaf Generator, Eloy en soms ook Black Sabbath. Nou ben ik redelijk op de hoogte van de symfonische rockbands uit die periode, maar deze kende ik dus nog niet. Toen ik het cd doosje in m’n handen gedrukt kreeg, zag ik tot mijn verbazing dat deze in 2009 uitgebracht was.


Deze muziek bevat alle authentieke ingrediënten voor symfonische rock. Ik noem het bewust geen progressive rock, in de jaren zeventig bestond dat immers nog niet. Op "The Weirding" zijn instrumenten te horen zoals een Mellotron, een Moog en een Echoplex, een effect voor de gitaar waar Chet Atkins, Tommy Bolin, Jimmy Page groot mee zijn geworden.
Om een goede indruk te krijgen van dit album hoef je in feite maar de eerste twee nummers te beluisteren. Ok, je bent dan al wel dik twintig minuten onderweg, dat dan weer wel.
Lange nummers, geïmproviseerde solo’s, spacey gitaargeluiden, het is allemaal aanwezig.

Vernieuwend is het niet, maar ‘who cares’? Juist voor de liefhebbers van ‘old school’ progrock is dit album een verademing.
Hier is het tweede nummer van The Weirding te horen, het complete album vind  je bij Spotify.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten