woensdag 2 september 2015

Stuart Hamm

Surely the Best (Kings of Sleep – 1989)

Stuart Hamm is een jazz/rock bassist die ik al volg sinds de release van zijn debuutalbumuit 1988. Hamm spreekt mij enorm aan vanwege zijn ietwat onortodoxe maniier van bassen, zijn veelzijdigheid en aparte manier van spelen heb ik nog nooit bij een andere bassist gehoord of gezien.
Tijdens zijn studie aan het Berklee College of Music in Boston ontmoette hij Steve Vai (die op dat moment bij Zappa speelde), en via hem ook Joe Satriani, goede vriend en gitaarleraar van Vai. Dit resulteerde in een aantal opnames en optredens met zowel Vai als Satriani.
Met name bij de optredens van laatstgenoemde kon Hamm zich als solobassist goed profileren wat hem nationale bekendheid opleverde.

In 1988 bracht Stu zijn debuutalbum “Radio Free Albemuth” uit. Op dit album, wat een echt bassistenalbum is, laat Stu goed horen waartoe hij in staat is. Op het album is, jazz, fusio, country en klassiek te horen. Soms met een begeleidende band, maar ook solo-stukken zoals Country Music (a Night in Hell). In dit muziekstuk, wat nog altijd een publieksfavoriet is, haalt hij alles uit de kast en demonstreert hij zijn slaptechniek en ‘two-handed tapping’technieken. Ooit heb ik me er aan gewaagd om het een stukje na te spelen…. Maar helaas, dat wordt ‘m niet. Een ander hoogtepunt op dit album is Beethoven's Moonlight Sonata. Echter, mijn lievelingsstuk is het tweede nummer, Flow my Tears (met Joe Satriani op gitaar).
Een jaar later werd “Radio Free Albemuth” opgevolgd door “Kings of Sleep”, net zo virtuoos als zijn debuutalbum maar met meer typische jaren 80 rock invloeden. Deze rock invloeden kregen op het derde album “The Urge” uit 1991 steeds meer de overhand. Persoonlijk vind ik dit album ook duidelijk minder dan zijn beide voorgangers.


In de jaren negentig werd het erg stil rondom Stu Hamm, pas in 1998 kwam er weer nieuw werk. Dit keer in een samenwerkingsverband (GHS) met gitarist Frank Gambale en drummer Steve Smith waarmee hij 3 albums uitbracht. Naast deze band bracht hij in 2000 ook nog een nieuw solo-album uit (Outbound) en was hij erg druk met opnames en toeren met Joe Satriani.

Enige tijd geleden bracht Stu weer een nieuw album (The Book of Lies) uit. Op dit album staan weer prachtige nummers, mits je niet vies bent van een beetje uitbundig solobaswerk. Muzikaal gezien bewandeld Stu hier af en toe wel een wat ander pad (een beetje bluesier & funkier, af en toe wat blazers), zeker wanneer je dit vergelijkt met zijn eerste twee cd’s. maar ondanks, of dankzij (?) dat: Aanrader!

Hier is het nummer Surely the Best van zijn tweede cd te horen. Het complete album is bij Spotify te beluisteren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten