zondag 30 augustus 2015

Moving Gelatine Plates

Enigme (Removing – 2006)

Een aantal berichten terug had ik het over Franse progrock bands. Eentje die dan absoluut niet mag ontbreken is Moving Gelatine Plates. Ondanks haar Franse afkomst, wordt ze echter vaak ondergebracht bij de zogenaamde ‘Canterbury scene’ en wordt ze vergeleken met The Soft machine. Nou ken ik de muziek van beide bands, en vind dat deze vergelijking niet geheel de lading dekt. MGP is (althans, op de laatste twee albums) veel meer progrock dan Soft Machine. Beide zijn wel duidelijk beïnvloed door jazz. Een vergelijking met Caravan en GONG zou wat mij betreft niet mogen ontbreken.

MGP werd in 1968 opgericht door gitarist Gérard Bertram en bassist en bandleider Didier Thibault. De aanloop naar een platencontract had zijn oorsprong bij een muziekfestival in Le Bourget in Frankrijk. De bandleden hadden geen geld om toegangskaarten te kopen, maar in ruil voor een optreden op een klein podium voor 400 man mochten ze naar binnen. Dit optreden was zo’n enorm succes dat ze gevraagd werden voor een optreden op het hoofdpodium voor 5000 man.
Dit optreden trok ook de aandacht van de pers. Hierdoor groeide de populariteit van de band al snel. Platenmaatschappij CBS boodt ze een platencontract aan, maar dat werd in eerste instantie afgeslagen vanwege hun angst dat ze commerciële muziek zouden moeten gaan spelen.

Het titelloze debuutalbum van de band verscheen in 1971. Het tweede album “The World of Genius Hans “ verscheen het jaar erna. Beide albums waren, commercieel gezien, weinig succesvol. Muzikaal gezien is een ander verhaal, met name hte tweede album is een absolute musit voor de liefhebber van dit genre. Vanwege de tegenvallende verkopen van beide albums en het doordoor gebrek aan optredens werd MGP al na twee albums opgeheven.


In 1980 werd een poging gedaan om de band weer opnieuw op te richtten. Er werd een album opgenomen waar o.a. Didier Malherbe of GONG op meewerkte. Dit weinig opzienbarende album werd in 1980 uitgebracht, de band werd nog geen jaar later weer opgeheven.

De tweede poging om de band nieuw leven in te blazen was in 2006. Didier Thibault had weer een nieuwe band bij elkaar en bracht het album “Removing” uit. Dit ‘come-back’ album is van grote klasse en bewees dat Thibault het muziek maken nog steeds in zijn vingers had. De sound was (dankzij het gebruik van saxofoon, trompet, viool, fluit, piano en cello) nog steeds onmiskenbaar MGP met dezelfde typisch Franse humor. De composities waren weliswaar minder experimenteel en minder ‘Canterbur-style’, maar het was nog zeker een fantastisch stuk progrock.

Van dit laatste album is het nummer Enigme te horen. Het complete album is bij Spotify te beluisteren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten