zaterdag 28 december 2013

Neil Young

Old Man (Live at the Cellar Door - 2013)

Even in een paar regels de carrière van Neil Young beschrijven is onmogelijk. Dit ga ik dan ook niet doen. Ik beperk me dan ook enkel tot het bespreken van de laatste release van hem.
Onlangs verscheen er weer een nieuw live album, “Live at the Cellar Door”. Een prachtige live registratie, gevonden in de archiven van Neil Young.
Net zoals bij “Live at Massey Hall” staan hier weer mooie uitvoeringen op van bekende nummers. In de tracklist staan geen echte verrassingen dus. Het gaat ook hier, net zoals bij “Massey Hall”, op de wijze waarop Young zijn nummers vertolkt, en niet te vergeten de meer dan sublieme geluidskwaliteit.
 Young begeleid zichzelf afwisseld op (akoestische) gitaar en piano. Meer begeleiding hebben zijn nummers ook niet nodig, sterker nog, dat verstoort alleen maar. Less is More…

vrijdag 27 december 2013

Zaz

Je Veux (Live Tour Sans Tsu Tsou - 2011)

Zaz is de artiestennaam voor Isabelle Geffroy. In Nederland is ze nauwelijks bekend, in haar thuisland Frankrijk, maar ook Japan, Canada en de voormalige Oostbloklanden des te meer. Haar mix van Gypsy Jazz, Franse chansons, soul en akoestische pop werkt zeer aanstekelijk.
Op 5 jarige leeftijd ging Zaz al naar het conservatorium om daar muzieklessen te nemen samen met haar oudere zus. Ze studeerden daar o.a. zang, viool, piano en gitaar. Haar zangcarrière begon serieuze vormen aan te nemen vanaf 2001 toen ze in diverse blues en jazz bands speelde.

woensdag 25 december 2013

Youn Sun Nah

Hurt (Lento - 2013)

Youn Sun Nah is een Zuid Koreaanse jazz zangeres. Van huis uit kreeg ze dank zij haar ouders een behoorlijke muzikale, maar vooral klassieke bagage mee.
Toen Youn Sun Nah 27 was, is ze Jazz en Chanson gaan studeren in Parijs. Ondanks dat ze van huis uit behoorlijk beïnvloed was door klassieke muziek, was het helaas te laat voor haar om klassieke muziek te gaan studeren.
In 2008, sloot zij een contract af bij het beroemde Duitse ACT jazz label. Volgen critici is haar album "Same Girl" uit 2010 tot nu toe haar beste album. Heel kenmerkend is de diversiteit aan muziekstijlen die ze op haar cd’s heft staan zonder dat het een allegaartje dreigt te worden. Zo staat er op Same Girl naast diverse jazz songs, ook (koreaanse) folk en een cover van Metallica (!) op.

zondag 22 december 2013

Stanley Clarke, Al Di Meola, Jean-Luc Ponty

Morocco (The Rite of Strings - 1995)

Als er een spreekwoord op deze cd van toepassing is, is het “Het geheel is meer dan de som van de delen”.

"The Rite of Strings" is een indrukwekkend, eenmalig samenwerkingsverband tussen Al Di Meola, Stanley Clarke en Jean-Luc Ponty, opgenomen na hun wereldtournee in 1995.
Di Meola en Clarke hadden al eerder samengewerkt in de legendarisch band Return to Forever, Jean-Luc Ponty is bekend van o.a. Zappa, Mahavishnu Orchestra en natuurlijk zijn eigen solocarriëre. Ieder hebben ze een paar nummers aangedragen die op deze cd als trio enkel met contrabas, akoestische gitaar en viool gespeeld worden.
Het trio kwam bij elkaar voor een optreden op het Franse jazz festival "Jazz in Marciac" in 2007.
Materiaal van het album werd uitgevoerd op tournee 2005, met Clarke en Ponty, maar met Bela Fleck op banjo in plaats van Di Meola op gitaar.

zaterdag 21 december 2013

Sarah Jarosz

Tell me True (Song Up in Her Head  - 2009)

22 Jaar jonge singer-songwriter/country muzikant afkomstig uit Texas.
Haar eerste cd, Song Up in Her Head, werd uitgebracht in 2009. Het van deze cd afkomstige nummer "Mansinneedof" was genomineerd voor een Grammy Award in de categorie “Best Country Instrumental Performance”.
Haar tweede album, Follow Me Down, werd uitgebracht in 2011. Dit album was opgenomen in Nashville. Op dit album spleen een aantal wereldberoemde gastmuzikanten mee, waaronder Bela Fleck en Viktor Krauss (broer van Alison Krauss).
Onlangs verscheen haar derde album.

zondag 15 december 2013

PSP (Phillips Saisse Palladino)

Mancala (PSP Live - 2009)

In 2009 richtte toetsenist Philippe Saisse, Simon Phillips samen met bassist Pino Palladino het instrumentale jazz / funk rocktrio PSP (Phillips Saisse Palladino) op, waarmee in de periode 2009-2010 door Europa werd getoerd.
De Britse drummer Simon Phillips speelde o.a. met musici als Jeff Beck, Mike Oldfield, Jon Anderson, Stanley Clarke, Hiromi, Toto en The Who.
Palladino speelde als (fretloze) bassist mee met muzikanten als David Gilmour, Peter Gabriel, Joan Armatrading, Phil Collins, Chaka Khan en Don Henley.
Philippe Saisse is een Franse Smooth Jazz en New Age toetsenist producer en arrangeur en debuteerde op Al Di Meola's Splendido Hotel. Hij heeft ook gewerkt in de alternatieve rock, jazz/fusion en rock wereld voor David Bowie, Chaka Khan, Al Jarreau, The Rolling Stones en vele anderen.
Saisse 's 2008 solo album, At World's Edge, werd genomineerd voor een Grammy Award voor Best Contemporary Jazz Album. Dankzij dit album, werd Saisse herenigd met twee oude vrienden: bassist Pino Palladino en drummer Simon Phillips.

zaterdag 14 december 2013

Holland Baroque Society

Overture in E minor (HBS meets Alexis Kossenko; Telemann Overture & Concerti - 2009)

Holland Baroque Society is, zoals de naam al doet vermoeden, een Nederlands ensemble van barokmusici.
Nadat de afzonderlijke muzikanten elkaar in diverse andere orkesten ontmoeten, word besloten een eigen ensemble op te richten, met als doel de barokmuziek op een innovatieve wijze te presenteren.
Naast concertzalen richt het HBS zich ook educatieprojecten, wat betekent dat zij scholen bezoeken zodat jongeren via “Kids Only-concerten” in aanraking komen met barokmuziek. Hierbij staat uiteraard de muziek centraal, met relaties naar tradities, kunst en literatuur.

Het ensemble bestaat uit een vaste kern van vier musici. Deze kern bepaalt de artistieke lijn en organiseren de projecten. Daarnaast spelen, afhankelijk van de bezetting/projecten, ook andere musici mee.
Het ensemble heeft geen vaste muzikaal leider wat voor een klassiek orkest vrij uitzonderlijk is. Volgens de leden houdt dat de oren scherp en maakt dat het samenspel intenser en rijker.

maandag 9 december 2013

Paul Eerhart

Same Time Tomorrow (Under a Full Moon - 2013)

Dat een mooi stukje smooth-jazz niet altijd uit de Verenigde Staten hoeft te komen, bewijst Paul Eerhart. 

Deze uit Breda afkomstige muziekleraar (http://www.cbmuziekschool.nl) heeft onlangs een cd uitgebracht die via iTunes en Sportify te beluisteren is met zeer aangenaam klinkende muziek, geheel in de stijl van de betere smooth-jazz bands zoals bv Fourplay.

zondag 8 december 2013

Pierre Bensusan


Silent Passenger (Encore - 2013)

Pierre Bensusan is een Frans - Algerijnse gitarist. Zijn familie kwam uit Spanje, Spaans Marokko en Frans Algerije.  Het genre van zijn (akoestische) gitaar muziek wordt vaak gekenmerkt als Celtic, Folk, Wereldmuziek, New Age, of Chamber jazz. De grote verscheidenheid aan muzikale stijlen en invloeden kenmerken dan ook zijn muziek.
De in 1957 geboren gitarist  verhuisde naar Parijs met zijn familie toen hij vier jaar oud was. Hij nam pianolessen toen hij zeven jaar oud en op de leeftijd van elf begon hij zichzelf gitaar te leren.
Hij tekende het contract voor zijn eerste album “Près de Paris” toen hij zeventien jaar was. Met dit album, wat een jaar later uitgebracht werd, won hij de “Grand Prix du Disque” op het Montreux Festival.
Kenmerkend voor Pierre Bensusan's akoestische gitaarwerk is het gebruik van de DADGAD tuning en effectpedalen zoals delays, distortions en volume pedalen. Bij zijn meest recente werk is deze elektronica grotendeels verdwenen.

zaterdag 7 december 2013

Alice in Chains

Would? (MTV Unplugged - 1996)

Amerikaanse grunge band uit Seattle, herkenbaar aan haar donkere en melancholische teksten en akoestische nummers. Het grootste succes is het album "Dirt" uit 1992. Na het verschijnen van de albums ging Alice in Chains niet op tournee, vermoedelijk vanwege problemen welke gerelateerd waren aan druggebruik.
In april 2002, overleed zanger Layne Staley aan een overdosis cocaïne en heroïne. Dit was een groot verlies, Staley bepaalde voor een aanzienlijk deel de donkere sfeer van de nummers. Alice in Chains werd nadien ook zo goed als opgeheven.
De groep is inmiddels weer samen, en heeft versterking gekregen van leadzanger William DuVall.

Op 10 april 1996 gaf de groep vier concerten voor MTV Unplugged als supportact voor KISS, die voor deze gelegenheid in de originele line-up optrad. Van beide bands zijn de opnames op cd uitgebracht.

woensdag 4 december 2013

Fiona

Talk to Me (Fiona – 1985)

Fiona is een Canadese (hard-) rock zangeres die in Nederland nooit echt bekend geworden is. In begin jaren tachtig kwam haar eerste album uit wat destijds regelmatig op de radio te horen was, bij het radioprogramma van Hanneke Kappen.
Het nummer Talk to Me is mij altijd bijgebleven en draaide ik regelmatig. Helaas is de cassette waarop ik dit nummer gesneuveld en heb ik dit nummer jarenlang niet meer kunnen draaien. Totdat ik de cd terugvond bij Spotify.

Fiona heeft ondertussen veel meer platen gemaakt en is nog steeds actief als zangeres.

Soft Parade

When Violets Meet (Puur – 1992)

Soft Parade was een Nederlandse alternatieve-rockband, geïnspireerd door The Doors en The Velver Underground. Financierden eerste demo(cassette) door mensen er van tevoren voor te laten betalen. D
ave Stewart kreeg cassette toen hij in 1991 Tilburg optrad, twee dagen later belde hij de band op of ze langs wilden komen in Amsterdam (waar hij op moest treden). Hij speelde de demo continue op een gettoblaster en wilde hun plaat PUUR produceren, waarna tours door onder andere Nederland, Engeland (met Shakespear’s Sister) en Duitsland (met The Godfathers) volgden.
Helaas nooit echt helemaal doorgebroken naar het grote publiek.

Younger Brother

All I Want (The Last Days of Gravity – 2007)

Younger Brother is een electronisch duo uit Engeland, ontstaan na een project waarbij beide heren aan samengewerkt hebben. De debuut cd "A Flock of Bleeps" werd uitgebracht in 2003, gevolgd door "The Last Days of Gravity" uit 2007. De eerste cd was een groot succes binnen de underground electronica-scene en is een ware cult-classic.

"A Flock of Bleeps" is een pure electronica plaat, de tweede laat een meer “organisch” geluid horen. De hoes van deze plaat werd ontworpen door de onlangs overleden Storm Thorgerson, bekent van de hoezen van o.a. Pink Floyd, Alan Parsons en Led Zeppelin.

Ana Alcaide

La Mujar de Térah  (Como la Luna y el Sol – 2007)

Ana Alcaide is een Spaanse muzikante, componist en muziekproducer , die onderzoek doet naar oude tradities en culturen.
Op zevenjarige leeftijd begon Alcaide met het bespelen van de viool . Ze studeerde aan het Conservatorium van Madrid en later aan de Universiteit van Lund (Zweden). Daarnaast heeft ze wetenschappelijke en muzikale opleidingen in verschillende landen (Spanje, Zweden en Mexico ) genoten en heeft een biologie diploma met een specialisatie in de plantkunde.
Met het ontvangen van een beurs in 2000, reist Alcaide naar Zweden om biologie te studeren, waar ze voor het eerst in aanraking kwam met de Nyckelharpa, een traditionele Zweedse instrument dat dateert uit de middeleeuwen.

dinsdag 3 december 2013

Andy Fleet

Who's Gonna be Sorry (Takin’ Aim – 2013)

Andy Fleet is een Britse singer/songwriter die muziek maakt in de stijl van Donald Fagan, Randy Newman en Rufus Wainwright. Mooie rustige nummers met zo af en toe een jazzy tintje.
Elk nummer is een verhaal op zich. En Andy Fleet heeft zeker wat te vertellen, zoals het aangrijpende verhaal over de nacht dat zijn zoontje voor zijn ogen overleed bij een tragisch auto-ongeval. Het laatste nummer Brave Little Soldier op zijn nieuwe cd “Takin’ aim” gaat hierover.

Deze tweede cd van Fleet is een aangenaam afwisselende en zeer persoonlijke luisterplaat geworden, waar de muziekdocent/liedjeschrijvers/pianist en verhalenverteller rock, blues, folk & jazz verfraait met koper, cello en elektrische gitaar.

Dota & die Stadtpiraten

Kein Morgen (Das große Leuchten – 2011)

Berlijnse Dorothea (Dota) Kehr is een singer-songwriter en leider van de band Die Stadtpiraten.
Dota & Die Stadtpiraten zijn buiten Duitsland nauwelijks bekend. Waarschijnlijk omdat de maatschappijkritische teksten in het Duits gezongen worden. Mede hierdoor heeft Dota het label “protestzangeres” gekregen. Niet geheel onterecht overigens.

Samen met Die Stadtpiraten heeft Dota al een aantal mooie albums uitgebracht, maar ook solo heeft ze al een aardige hoeveelheid cd’s op haar naam staan.

David Sylvian

Taking the Veil (Gone to Earth - 1983)

Deze voormalig zanger van de Britse new-wave band Japan brengt sinds 2003 regelmatig soloalbums uit. De muziek heeft zich ontwikkeld tot een stijl die nauwelijks meer popmuziek is, maar meer klassiek, avand-garde & minimal music.
Zijn laatste, en enige top 40 hit stamt alweer uit 1983. Dit was het nummer Forbidden Colours, themasong van de film Merry Christmas, Mr. Lawrence.

Bijna al zijn albums zijn prachtige meesterwerken, maar zijn tweede album "Gone to Earth" uit 1983 blijft voor mij toch wel de mooiste.

if

Your City is Falling (if 2 - 1970)

De progressive jazz-rockband band if (met kleine letters geschreven!) was begin jaren zeventig het Britse antwoord op (Amerikaanse) bands als  Blood, Sweat & Tears en Chicago. Gedurende hun relatieve korte bestaan (1970-1975) hebben ze acht studio albums uitgebracht. Kenmerkend voor if was het gebruik van twee saxofoons in plaats van trompet en trombone.

Ondanks dat de band op vele grote festivals zoals Newport, Reading en Fillmore East en in belangrijke zalen speelde zoals Whisky A Go-Go and The Marquee is het grote succes altijd uitgebleven.

Joni Mitchell

Man to Man (Wild Things run Fast - 1982)

Een van de invloedrijkste singer/songwriters van de laatste decennia.
Vanaf 1974 werden haar albums steeds experimenteler en beïnvloed door jazz en fusion dankzij de samenwerking met o.a. Jaco Pastorius, Wayne Shorter, Herbie Hancock, Pat Metheny, en Charles Mingus.

In 1982 werd haar eerste album op het net opgerichte label Geffen Records uitgebracht. Dit album “Wild Things Run Fast” was minder jazz, maar meer pop georiënteerd.
Bassist Jaco Pastorius was ingewisseld voor bassist Larry Klein waarmee ze in 1982 trouwde.

zondag 1 december 2013

Daevid Allen

Dear Friends (Dreamin' a Dream - 1995)

Zanger/gitarist/componist/schrijver/dichter etc, etc. Oprichter van the Soft Machine, Gong, University of Errors en nog veel meer bands/projecten.
Het meest bekend is Allen natuurlijk als frontman van Gong waarmee hij tot op heden vele albums mee heeft uitgebracht, maar als soloartiest heeft hij niet stilgezeten.
Al ruim 25 jaar volg ik Gong en Daevid Allen en heb een behoorlijke verzameling opgebouwd met veel zeldzaam en obscure opnames, maar nog steeds word ik verrast door nieuwe, onbekende cd’s. De verzameling compleet maken lijkt ook een onmogelijke opgave.
Als er één artiest is die niet een hokje te plaatsen is, is het Daevid Allen. Jazz? Jazzrock? Avant Garde? New Age? Psychedelic? Singer/Songwriter? Alle stijlen zijn van toepassing.
Daevid Allen overleed op 77 jarige leeftijd op 13 maart 2015.

zaterdag 30 november 2013

Hiromi

Labyrinth (Voice - 2011)

Hiromi Uehara is een jazz componiste en pianist, geboren in Hamamatsu, Japan. Hiromi is vooral bekend vanwege haar techniek, uiterst energierijke live optredens en de combinatie van verschillende muzikale stijlen zoals jazz, progressieve rock, klassieke piano en fusion in haar composities.
Hiromi begon op 5 jarige leeftijd met het leren van klassieke piano, en ontdekte een paar jaar later jazz muziek. Toen ze 14 was, speelde ze al samen met het Czech Philharmonic Orchestra.
Op 17 jarige leeftijd ontmoette ze jazz pianist Chick Corea per toeval in Tokyo, en werd uitgenodigd om de dag erna samen op te treden tijdens een concert van Corea.
Na enkele jaren jingles te hebben geschreven voor reclames van Japanse bedrijven zoals Nissan, kreeg ze de kans om te gaan studeren aan het Berklee College of Music in Boston in Massachusetts. Hier werd zij begeleidt door Ahmad Jamal en nog voordat ze afgestudeerd was had ze al een contract getekend bij het befaamde jazz label Telarc.

woensdag 27 november 2013

Tom Waits

November (The Black Rider – 1993)

Tom Waits zijn minst toegankelijke maar ook meest geniale werk is zonder twijfel zijn uit 1993 stammende album "The Black Rider".
Op het eerste gehoor een mistroostig, angstaanjagend, donker en experimenteel album wat absoluut een groeiplaat is.
Hoewel, de eerste keer dat ik deze plaat hoorde was ik meteen verkocht. Het was tevens de eerste keer dat ik met de muziek van Tom Waits in aanraking kwam.

Het album bestaat uit muziekstukken die Waits geschreven heeft voor het toneelstuk "The Black Rider", geregisseerd door Robert Wilson en geschreven door niemand minder dan William S. Burroughs.

ColorStar

New Goal (Flow – 2012)

Colorstar maakt een cross-over tussen dansgerichte pop/electronica en progrock/spacerock. Wereldberoemd  in Hongarije, maar daarbuiten nauwelijks. Beïnvloed door Ozric tentacles en Porcupine Tree en binnen Hongarije vergelijkbaar met bands als Másfél and Korai Öröm.

In 2001 werd hun album "Via La Musica" verkozen tot album van het jaar en is tot op heden nog steeds hun absolute meesterwerk. Sinds kort is ook dit album op Spotify te beluisteren.

David Bowie

Thursday Child (Hours… – 2001)

Wanneer je aan een willekeurige muziekliefhebber vraagt welk album van Bowie hij/zij het mooist vind, zal hij/zij hoogstwaarschijnlijk een album noemen uit de jaren zeventig. Logisch, in de jaren tachtig zat er even een dipje in, en in de jaren negentig en daarna… tja, wat heeft Bowie eigenlijk in de periode daarna nog gemaakt? Heel simpel, prachtige platen gemaakt!
Een van zijn mooiste albums naar mijn mening komt uit 1999, getiteld “Hours…”

Dit album, als eerste van een trilogie (Hours…, Heathen en Reality) doet sterk denken aan de periode rond Space Oddity en Hunky Dory. En laat dat nou net, muzikaal gezien, een experimentele periode zijn waar Bowie een aantal van zijn mooiste klassiekers schreef.

Robben Ford & Larry Carlton

Monty (Unplugged – 2013)

Twee supergitaristen op akoestische gitaren. De een heeft zijn roots in de blues/fusion liggen (Ford) en de ander in de jazz/fusion (Carlton). Beiden hebben een respectabele hoeveelheid cd’s gemaakt en al met ontelbare muzikanten samengespeeld.

De cd begint met een simpele bluesnummer, hopelijk staan er ook nog wat andere nummers op de cd. En ja, vanaf het tweede nummer komt de rest van de band erbij en worden er, op een enkel nummer na, alleen instrumentale nummers gespeeld met mooi, relaxed gitaarspel van beide heren. Geen overdreven solo’s, gewoon heerlijke blues/fusion/jazz nummers in een meer dan gemiddelde geluidskwaliteit.

Jean-Luc Ponty

Enigmatic Ocean pts. 1 & 2 (Live At Semper Opera – 2002)

Jean-Luc Ponty is een Franse jazz violist, o.a. bekend van zijn samenwerking met John McLaughlin in Mahavishnu Orchestra (1974-1975) en Frank Zappa (1969-1974 & 1981). Naast deze samenwerking zijn er sinds 1964 ook talrijke solo albums van Ponty verschenen. De mooiste platen zoals “Imaginary Voyage”, “Enigmatic Ocean”,  “Cosmic Messenger” en “Live” stammen uit de periode 1975-1985.
Mede hierdoor ben ik jarenlang niet op de hoogte geweest wat hij in de afgelopen jaren nog voor platen heeft gemaakt.

Dankzij Spotify is dit makkelijk te achterhalen. Zo is er een prachtig live-album, “Live at Semper Opera” in 2002 uitgebracht waar zowel wat oudere als meer recente nummers op staan.

Camel

Rhayader (The Snow Goose – 1975)

Een aantal weken geleden las ik per toeval dat Camel weer gaat optreden. In 2003 was er een Farewell Tour vanwege ziekte van Andrew Latimer en kwam er een einde aan Camel. Jammer, maar gelukkig hebben ze voldoende mooie albums gemaakt om van te genieten.

Maar nu, 2013:
Twee goede berichten: Andrew Latimer is genezen van een slopende ziekte en Camel gaat weer toeren! Ter nagedachtenis aan Peter Bardens (voormalig toetsenist van Camel, overleden in 2002) wordt het meesterwerk van Camel, “The Snow Goose” in zijn geheel gespeeld.
Op 25 oktober spelen ze in de Oosterpoort in Groningen en ik ben erbij!

Dirtmusic

Chicken Scratch (Troubles – 2013)

Dirtmusic is een trio uit de Verenigde Staten met als drijvende speer Chris Eckman die we kennen van The Walkabouts.
Bij het tweede album “BKO” zochten de heren nog meer het muzikale avontuur op en belanden ze in Timboektoe op het legendarische Festival-au-Desert, waar Dirtmusic speelde met de bekende Tuareg band Tamikrest.
Bij hun derde album doken de heren nog verder in de Malinese muziekcultuur om met een selecte groep talentvolle Malinese muzikanten de studio in te duiken. Ook ditmaal lukt het Dirtmusic weer om de muzikale kloof tussen Afrika en het Westen te verkleinen.

Sabrina Starke


Ain’t no Sunshine (The Songs of Bill Withers - 2013)

Deze keer een mooi nummer van eigen bodem. Tenminste, het wordt gezongen door een zangeres uit Nederland.
Op de vierde cd van Sabrina Starke "Lean on me – The songs of Bill Withers" zingt Starke enkel nummers van Bill Whithers. Normaal gesproken heb ik het niet zo op dit soort coveralbums, maar er zijn enkele uitzonderingen. Toevallig komen deze uitzonderingen uit Nederland.
Waarom nou juist dit album zo fantastisch is? Simpel, men neme de geweldige stem van Sabrina Starke, de muzikanten van het Metropole Orkest en laat ze heerlijke jaren zeventig soul spelen.

Sommerhus

How Come? (Sommerhus - 2013)

‘Sommerhus’ is het eerste album van het gelijknamige Rotterdamse duo. Een plaat vol sfeervolle kamerpop, klassieke thema’s en intieme duetten, geschreven voor twee stemmen, akoestische gitaar en contrabas.

Normaal plaats ik alleen op zaterdag, zondag en woensdag een bericht, maar deze cd is zo ongelofelijk mooi dat ik deze graag vandaag met jullie wil delen.

Sommerhus bestaat uit zangeres, gitarist en songwriter Vera Jessen Jührend en bassist, zanger en componist Peter Jessen. Peter maakte al deel uit van de band van Vera en speelde mee op de twee albums die zij uitbracht: ‘Leave a Line’ (2009) en ‘Bubbles & Bones’ (2011). Daarnaast kregen zij een persoonlijke relatie, bezegeld met hun huwelijk in in 2010. Los van bandoptredens begon het jonge echtpaar ook steeds meer als duo te spelen, in kleine clubs en tijdens huiskamerconcerten. Zo ontstonden de contouren van Sommerhus, vernoemd naar het idyllische Deense vakantiehuis waar zij regelmatig verblijven.

Kevin Eubanks

The Dancing Sea (Zen Food - 2010)

Kevin Eubanks was van 1995 to 2010 de leider en gitarist van The Tonight Show Band bij de talkshow van zijn goede vriend Jay Leno.
Gedurende zijn loopbaan als jazz gitarist heeft Eubanks op meer dan 100 platen meegespeeld, waaronder er meer dan 20 onder zijn eigen naam zijn uitgebracht. Zeven daarvan zijn bij het bekende smooth-jazz label GRP Records uitgebracht en vier op het Blue Note label.
Naast muziek spelen heeft hij ook les gegeven in muziek, o.a. op de Banff School of Fine Arts in Canada, Rutgers University, en de Charlie Parker School in Perugia, Italy.
Zijn laatste cd The Messenger kwam in 2012 uit waarop weer een mooie mix van fusion en smooth-jazz te horen is.

dinsdag 26 november 2013

Ruthie Foster

Long Time Gone (Let it Burn - 2012)

Amerkaanse singer-songwriter, en beïnvloed door het beste uit de soul, blues, folk, jazz en gospel, enigszins te vergelijken met de muziek Joan Armatrading.
Degene die Ruthie Foster al wat langer volgen, weten dat zij op haar laatste paar platen regelmatig andere artiesten speelt.
Ook op haar laatste cd “Let it Burn” plaat staan diverse covers. Een van de meest opvallende hiervan is het nummer Set Fire To The Rain van Adele.
Wat het meest opvalt op al haar platen zijn vooral de vocale prestaties van Foster en de kwaliteit van de muzikanten met wie zij samenwerkt.

Tegenwoordig is er helaas meer nodig dan een paar geweldige platen om de erkenning te krijgen die je verdient, Ruthie Foster is hierdoor (nog) niet zo bekend. Aan de ander kant, misschien is de muziek daardoor alleen maar mooier door.

maandag 25 november 2013

David Crosby

Laughing (If I Could Only Remember my Name - 1971)

Voor mij behoort David Crosby op muzikaal gebied tot een van de groten der aarde. Van 1965 tot 1968 maakte hij deel uit van The Byrds, daarna bij Crosby, Stills & Nash. Neil Young sloot zich bij hen aan toen ze op het Woodstock-festival optraden.
Vanwege diverse soloprojecten en meningsverschillen is CSN&Y niet altijd even productief geweest, er waren door de jaren heen wat rustpauzes nodig. In deze periodes hebben de afzonderlijke leden niet stilgezeten, maar Crosby was, met slechts drie soloalbums, wel de minst productieve. Helaas had dit o.a. te maken vanwege overmatig drank- en drugsgebruik van Crosby.


De eerste soloplaat van Crosby “If I Could Only Remember My name” uit 1971 is een ongelofelijk mooie plaat, mits je van een psychedelisch sfeertje houd. Tijdens de opnames van deze plaat hadden de heren nog geen ruzie, hij is opgenomen in een pauze na een lange tournee. De vier leden hebben in deze periode ieder een solalbum uitgebracht, Neil Young met After the Gold Rush, Graham Nash met Songs for Beginners en Stephen Stills met Stephen Stills. 


Op het meesterwerk van Crosby spelen ook Nash en Young bij enkele nummers mee, maar dit zijn niet de enige bekende muzikanten. Ook o.a. Jack Casady en Grace Slick (Jefferson Airplane), Jerry Garia (Grateful Dead) en Joni Mitchell hebben hun bijdrage geleverd.



zaterdag 23 november 2013

Bethany & Rufus

East Virginia (900 Miles)

Wanneer je de cd "900 Miles" van het duo Bethany & Rufus voor de eerste keer luistert, doet je de muziek meteen denken aan Tuck & Patti, maar dan wat minder gepolijst, wat vooral aan de productie van de cd ligt.
Dit is vooral goed te horen aan de (absoluut niet-storende) bijgeluiden op de cd, deze klinkt namelijk alsof hij in een keer opgenomen is zonder nabewerking. Dit maakt het wel een enorme pure opname.

Het duo bestaat uit zangeres Bethany Yarrow, dochter van folk legende Peter Yarrow en cellokunstenaar Rufus Cappadocia. Dankzij de totaal uiteenlopende achtergronden van beiden is de muziek beïnvloed door moderne jazz, folk-pop en traditionele Afrikaanse ritmes.
Dit samen met de melodische en ritmische wijze waarop Rufus Cappadocia de vijf snarige cello bespeelt zorgt dit voor een zeer aangename en fascinerende opname.

JB Meijers

Amsterdam Makes Up to Go Out (Catching Ophelia - 2009)

Jan-Bart Meijers is een bekende Nederlands gitarist en producer. Hij was als (sessie-)muzikant te vinden o.a. in de band Shine, de band die Richard Janssen oprichtte na het uiteenvallen van Fatal Flowers. Daarna was hij gitarist van het Amsterdamse Supersub.
Meijers is met name bekend van zijn samenwerking met bekende Nederlandse artiesten, waaronder Acda en de Munnik De Dijk, Ellen ten Damme en Guus Meeuwis.
Als producer werkte hij onder andere met Tröckener Kecks, Frank Boeijen, Daryll-Ann, Carice van Houten en, wederom, De Dijk en Acda en de Munnik.

In 2009 bracht hij een soloplaat uit, "Catching Ophelia", een catchy gitaarpop/rock plaat waarop, niet geheel onverwacht, bekende Nederlandse muzikanten zoals Wouter Planteijdt (Sjako!), Ken Stringfellow (The Posies) en Harry Bum Tschak (Nena) meehelpen.

Headless Heroes

Just one Time (The Silence of Love - 2010)

Eind 2008 werd het de eerste cd uitgebracht van producentenduo Eddie Bezalel en Hugo Nicolson. Dit duo besloot elk jaar een coveralbum op te nemen met relatief onbekende studiomuzikanten die het meest geschikt waren voor de betreffende cd. Via Myspace werd Alela Dianne als meest geschikte zangeres gevonden.
Onder begeleiding van beide producenten werd een tiental nummers opgenomen, onder andere van The Jesus and Mary Chain, I am Kloot en Nick Cave en eind 2008 op cd uitgebracht.
Het geheel is een mooie, afwisselende, maar vooral een verrassende plaat geworden. Wanneer je niet beter zou weten, zou je haast kunnen denken dat hier alleen maar door Alela Dianne geschreven nummers op staan.

Gabriel Rios

Voodoo Chile (Morehead - 2007)

Deze Puertoricaanse muzikant is vooral bekend van het nummer Broad Daylight. Dit nummer was maandenlang te horen in een reclame van Appelsientje. Ook Theo van Gogh raakte gecharmeerd van dit nummer, hij gebruikte het in de film 06/05 over de moord op Pim Fortuyn.
In april 2007 kwam het album "Angelhead" van Rios uit, en in november 2007 kon je de cd "Morehead" vinden bij de Knack (Belgisch tijdschrift). Op deze EP is o.a. het nummer Voodoo Chile van Jimi Hendrix te vinden. Juist dit nummer coveren is heel gewaagd, maar Rios heeft er toch iets heel moois van gemaakt. Het is aanzienlijk korter dan het origineel, maar doet het meesterwerk van Hendrix beslist geen onrecht aan.

De EP “Morehead” is inmiddels moeilijk te vinden, maar er zijn nog twee cd’s waar deze originele uitvoering van Voodoo Chile te vinden is. Op zijn eigen compilatiealbum “Two Compilations” uit 2010, en op “2 Meter Sessies Vol. 11” uit 2011.

Einstürzende Neubauten

Selbstportait mit Kater (Perpetuum Mobile - 2004)

Een band die ik al jaren volg is Einstürzende Neubauten. Of je vind het geweldig, of je vindt het ongelofelijke pokkeherrie. Ik behoor tot de eerste groep.
Eerlijk toegegeven, de eerste vier albums van Neubauten hadden nog niet de sfeervolle, filmische klanken van de latere albums. Maar om de muziek Neubauten te begrijpen is het overigens wel aan te raden om toch ook hier eens naar te luisteren. Het album “Halber Mensch” is wat dat betreft een goede start.
Wat in ieder geval gebleven is, is de agressieve stijl, mede dankzij het gebruik van allerlei stalen percussie “instrumenten”, samengesteld uit allerlei attributen die je op een werf tegenkomt, en de zeer herkenbare zangstijl van frontman Blixa Bargeld. Het geheel vormt een collage van geluiden, uiterst dynamisch, experimenteel en zeer energiek.
Door de jaren heen heeft deze vanuit Berlijn opererende band zich ontwikkeld tot een zeer gewaardeerde en gerespecteerde band. Optredens van Neubauten zijn altijd ongelofelijk indrukwekkend, helaas treden ze niet (meer) zoveel op. Om een indruk te krijgen, bekijk op Youtube maar eens naar “Palast der Republiek”.



Fatal Flowers

Moving Target (Johnny D. is Back! - 1988)

De Nederlandse rockband Fatal Flowers was een Amsterdamse rockband uit de periode 1984-1990 rondom zanger/gitarist Richard Janssen. In hun relatief korte bestaan hebben ze een vijftal zeer succesvolle platen gemaakt waaronder “Johnny D. is Back!”.

Fatal Flowers wordt nog steeds gezien als één van de belangrijkste, en beste Nederlandse bands uit de jaren tachtig.
De muziek heeft zich ontwikkeld van dromige, jaren zestig gitaarrock in de stijl van the Byrds (zoals te horen is op de eerste EP) tot rauwe gitaarrock op het laatste album “Pleasure Ground” uit 1990.
Dit laatste album was ook hun meest succesvolle.

Willy DeVille

Spanish Harlem (In Berlin - 2002)

Wie regelmatig naar audioshows gaat hoort ook vaak dezelfde muziek die door de  demogevers gedraaid wordt. Allemaal heel erg mooi opgenomen, maar regelmatig betreft het hierbij vaak covers die veel te overdreven “mooi”, maar meestal ook zonder enige vorm van emotie worden gespeeld.
Een goed voorbeeld hiervan is het nummer Spanish Harlem, oorspronkelijk van Ben E. King, maar op audioshows altijd te horen in de versie van Rebecca Pidgeon, een brits actrice en zangeres.
Iedereen vind het prachtig, maar er bestaan uitvoeringen die veel mooier zijn, uitvoeringen die het origineel van Ben E. King géén onrecht aandoet.

John Martyn

Some People are Crazy (Grace & Danger - 1980)

Britse folkzanger die als songwriter samenwerkte met o.a. Eric Clapton, Phil Collins, David Gilmour en Ringo Starr.
Zijn album Grace & Danger uit 1980 wordt beschouwd als een comeback na een periode van drank, drugs en een echtscheiding.
 De drummer op dit autobiografische album is Phil Collins, met wie hij al sinds 1970 bevriend was.
Martyn trad de laatste jaren op in een rolstoel vanwege een beenamputatie in 2003.

Cold Specks

Heavy Hands  (I Predict a Graceful Expulsion - 2012)

Op diverse audio- en hifi websites zijn regelmatig verrassende cd recensies te vinden. Zo vond ik via www.puresound.be een korte beschrijving over de cd van de band Cold Specks.
 Cold Specks is een band rondom de 23 jarige Al SPX, een Canadese singer-songwriter uit Londen. Met een stem die doet denken aan Mahalia Jackson, maar in de verte ook aan Melanie, weet ze haar nummers op een ongelofelijk mooie wijze te vertolken met invloeden uit het “Deep South”, donkere folk en blues, maar dan gebracht met minimale arrangementen.

woensdag 20 november 2013

Hadouk Trio

Barca Solaris (Now - 2006)

Hadouk Trio is een Frans trio, opgericht door Didier Malherbe, saxofonist van Gong.
De muziek van Hadouk Trio is het best te omschrijven als World-Jazz, een combinatie van jazz en muzikale invloeden uit diverse culturen. Arabische en Afrikaanse, maar ook Franse invloeden zijn makkelijk te herkennen in deze muziek.
Didier Malherbe is een multi-instrumentalist, zolang je er maar op kunt blazen. Malherbe is een verzamelaar van blaasinstrumenten uit de gehele wereld, en maakt hier op het podium ook vaak gebruik van. Overigens, de overige twee muzikanten (toetsen, snaarinstrumenten & drums/percussie) bespelen ook regelmatig niet-europese instrumenten.
Het resultaat van deze combinatie is een uniek geluid, moeilijk te vergelijken met enig ander soort muziek.

dinsdag 19 november 2013

Nektar

A Better Way (Time machine - 2013)

Nektar is een Engelse Progressive Rock band die al weer een hele tijd meegaat. In de jaren zeventig brachten ze met grote regelmatig schitterende concept albums uit zoals “Remember the Future” (1973) en “Down to Earth (1974). De band stopte in 1980, maar na een periode van 22 jaar werd ze in 2002 weer opgericht.
Onlangs brachten ze een prachtig nieuw album, “Time Machine” uit. De magie van Nektar uit hun beginperiode is nog steeds aanwezig, het klinkt alleen allemaal wat moderner en frisser. Wat gebleven is zijn de mooie composities.

Clara Ponty

Sunshine (Into the Light  - 2011)

Dankzij Spotify leer je veel minder bekende muziek kennen. De opties “Vergelijkbare artiesten” en “Ontdekken” hebben al veel mooie muziek opgeleverd. Zo ook Clara Ponty. Haar achternaam kennen we al van haar vader, de wereldberoemde Franse jazz violist Jean-Luc Ponty.
Op de cd “Into the Light” laat Clara Ponty prettig in het gehoor liggende, jazz getinte popmuziek horen waar zij zelf de zang- en pianopartijen voor haar rekening neemt. De vioolpartijen op deze cd worden voornamelijk gespeeld door… Nigel Kennedy.

Les Dudek

Old Judge Jones (Say no More - 1977)

Een van de gitaristen waar ik een zwak voor heb is Les Dudek. Niet echt bekend, maar toch bekender dan je denkt. Les Dudek was namelijk een van de gitaristen op het zeer succesvolle album "Brothers and Sisters” van the Allman Brother Band. Op de twee bekendste nummers van the Allman Brother Band, “Rambing Man” en “Jessica” (de tune van het autoprogramma Top Gear) die van dit album afkomstig zijn, speelt hij namelijk gitaar.
Hierna heeft Les Dudek ook nog samengespeeld met o.a. Boz Scaggs, Stevie Nicks en de Steve Miller Band.
Wanneer hij echter een aanbod krijgt om in Journey mee te spelen, slaat hij dit af vanwege een aanbod van de platenmaaschappij om een solocarriëre te beginnen. In 1976 verschijnt zijn debuutalbum “Les Dudek” met melodieuze blues-rock.

J.J. Cale

Old Man (Live - 2001)

Vaak klinken live albums nog steeds als studio opnames waar applaus tussen gemixt is (en in sommige gevallen is dat ook zo), bij de Live CD van J.J. Cale is dit zeker niet het geval.
Niet alle nummers zijn even mooi opgenomen, dit komt omdat het geen compleet concert is, maar een verzameling van opnames gedurende een aantal jaar (1990-1996).

Buika

Sueno con Ella (La Noche Mas Larga - 2013) 

Bij dit soort muziek horen zomerse temperaturen.
Concha Buika's nieuwe CD "La noche mas larga" past perfect bij een zwoele zomeravond. Met haar licht hese stemgeluid, brengt ze mooie Spaanstalige (latin-) jazz nummers ten gehore. 

Uiteraard, net zoals bij haar vorige CD's, is ook de productie van deze CD prima in orde.
Een aanrader.

zondag 17 november 2013

Dominic Miller

Angel (5th House - 2012)

Dominic Miller is een zeer getalenteerde Engelse gitarist, o.a. bekend van zijn jarenlange samenwerking met Sting.
Naast al het studio- en sessiewerk wat hij met nog veel meer artiesten doet, heeft Miller ook diverse eigen cd’s gemaakt waar de akoestische gitaar een centrale plaats inneemt.
 Zijn laatste cd "5th House" uit 2012 is wederom een mooie, sfeervolle gitaarplaat waar naast Miller ook meesterbassist Pino Palladino op meespeelt.

EYOT

Drifters (Drifters - 2009)

Via een cd recensie op internet van de cd “Horizon” van de Servische band EYOT ben ik terecht gekomen bij de tweede cd van deze band, “Drifters”. De eerste cd was nog alleen maar te koop wanneer de tweede werd aangeschaft en de eerste cd was degene die ik wilde hebben. Op “Horizon” speelt EYOT speelt een mengeling van jazz, klassieke piano melodieën en Oost Europese folk. De tweede cd heeft iets minder jazz in zich, maar is zeker niet minder mooi. Spil in deze fantastische band is pianist Dejan Ilijic. Mede hierdoor is de sfeer enigszins te vergelijken met Esbjörn Svensson Trio.